2025. Het eerste jaar dat ik kan afsluiten zonder te verlangen naar meer in 2026. Geen stiekeme hoop, geen achterdeurtje. Dit jaar mocht gewoon zijn. En wauw… wat een jaar. Het heeft me getest, uitgedaagd en soms gewoon op mijn gezicht gegooid. Ik ben mezelf een paar keer diep tegengekomen. Ouch.

Wie mij kent, weet dat ik mijn hart op de tong draag. Soms zeg ik dingen waarvan mensen denken: wow, dat is hard. Maar daarna kan ik ook weer helend zijn. Zalvend. Dat is een gift, en soms een chaos. En dit jaar? Dit jaar raakte ik mezelf soms kwijt in pleaser-gedrag. Teveel willen doen, te weinig ruimte laten voor mezelf. Maar ik heb mezelf laten rouwen. Echt verdriet voelen. Zonder weg te lopen. Ik heb geleerd dat verdriet mag bestaan, ook als het pijn doet. Het hoort erbij.

Er waren pittige momenten in mijn relatie. HSP en ASS samen… dat geeft vonken. Voeg daar zes kinderen aan toe… en ja, de vonken springen letterlijk over de pot. Soms voel ik me eenzaam. Soms voel ik me misbegrepen. Soms voelt hij zich dat ook. Maar ik heb geleerd dat anders zijn geen beperking is. Dat het juist die diepte geeft. Dat de liefde en energie die ik erin steek, het volledig waard zijn.

Tussen de vonken door was er ook zoveel liefde. Voor elkaar, voor mijn dochters, voor alles wat groeit en bloeit in ons huis. Zoals toen Aislin haar zware operatie had. De dagen ervoor en erna voelde ik alles tegelijk: angst, verdriet, hoop, en ja… koffie. Heel veel koffie. Maar ik heb geleerd dat liefde vaak in kleine dingen zit. Een luisterend oor, een knipoog, een kopje koffie op het perfecte moment. Grenzen leren zien en respecteren, zonder iemand te platwalsen. Dat is ook liefde.

2025 was ook een jaar van mezelf tegenkomen. De wallen onder mijn ogen spreken boekdelen. Ik werd 38, mijn oudste dochter 18. Ik ben mezelf opnieuw tegengekomen, inclusief alle emotionele rollercoasters. Het mooiste wat ik meeneem? De heling van mijn eigen hart. Ik ben niet meer weggelopen. Ik heb geleerd dat ik mezelf niet hoef af te breken tot op het bot. Dat kwetsbaar zijn en sterk zijn tegelijk kan. Dat het oké is om gewoon mens te zijn.

Wat heb ik allemaal meegemaakt? Financiële duikvlucht door verkeerde beslissingen. Verbouwingen. Aislin haar zware operatie- en ja, genetische heupdysplasie bleek een familiefeestje bij ons te zijn. Een nieuwe job. Mijn rol als coach hartcoherentie verkend, wat volgend jaar InnerGlow wordt. Een nieuwe rol als ASS-coach op starten ook niet zo evident. En tussen al die chaos heb ik geleerd dat doorzetten en vertrouwen in mezelf echt verschil maakt. Dat lachen om jezelf vaak de beste remedie is.

2025, je was pittig, rauw, intens en leerzaam. Maar je gaf me zoveel inzichten, liefde, chaos en momenten van lachen dat ik je alleen maar kan bedanken. Ik hef een glas op jou. Op alles wat ik heb gevoeld, geleerd en meegemaakt. Op mezelf, op mijn gezin, op de liefde en op de chaos die het leven mens maakt.

En 2026… ik kom eraan. Maar eerst: cheers, 2025. ❤️